چشمان بارانی

افتادن از طبقه ي سوم همان اندازه صدمه مي زند كه افتادن از طبقه ي صدم؛ پس اگر قرار بود بيفتم، چه بهتر كه از فاصله ي زيادي بيفتم.((پائولو كوئيلو))

رگها شبانگاه به گوسفندان حمله مي كنند، اما آثار خون گوسفندان تا دميدن نور آفتاب همچنان بر روي زمين باقي خواهد ماند.((جبران خليل جبران))

هميشه به قلبت بگو كه ترس از رنج از خود رنج بدتر است. تاريكترين لحظه ي شب لحظه ي پيش از برآمدن آفتاب است.((پائولو كوئيلو))

در رنجي كه ما مي بريم، درد نه تنها در زخمهايمان، كه در اعماق قلب طبيعت نيز حضور دارد. در تغيير هر فصل، كوهها، درختان و رودها ظاهري دگرگونه مي يابند؛ همان گونه كه انسان در گذر عمر با تجربه ها و احساساتش دگرگون مي شود. در دل هر زمستان، تپشي از بهار و در پوشش سياه شب، لبخندي از روشنايي نمايان است.((جبران خليل جبران))

قلب آدمها گاهي شكوه مي كند، چرا كه آدمها مي ترسند بزرگترين رؤياهايشان را برآورده كنند، به اين دليل كه يا فكر مي كنند لياقتش را ندارند و يا اينكه نمي توانند از عهده ي آن برآيند.((پائولو كوئيلو))

ما قلبها از ترس مي ميريم؛ تنها از انديشيدن به عشق هاي مدفون شده و يا لحظه هايي كه مي توانستند خيلي زيبا باشند و نبودند، يا گنج هايي كه مي توانستند كشف شوند، اما براي هميشه در زير خاك مدفون ماندند. چون اگر هريك از اين پيشامدها رخ هد، ما رنج وحشتناكي مي كشيم؛ قلب من از رنج كشيدن مي ترسد.((پائولو كوئيلو))

روحي كه در پيكر ما وجود دارد، كم و بيش تكامل نيافته است. با هر گامي كه در فراز و نشيب زندگي مي نهيم، در پي ذرات گم شده ي وجود خويش در كاوشيم. اگر در اين پويش، لحظه اي بخت يارمان باشد، آن گوهر نايافته را در وجود انساني ديگر مي يابيم.((پائولو كوئيلو))

نتوان گفت: بهارا، به اميد ديدن و ماندن تو! مي توان گفت: بهارا، تو بيا دانه ي اميد به قلبم بنشان! و سفر كن به كجاآبادي، هر زماني كه تو را دلخواه است!((پائولو كوئيلو))

زندگي همواره چشم به راه شرايط بحراني مي ماند تا قدرتش را نشان دهد.((پائولو كوئيلو))