چشمان بارانی

تا به خود جنبيدم آن يار فريبا رفته بود
مایه‌ی آرامشم، مهتاب شبها رفته بود

شاعرم كرد و فرستادم ميان واژه‌ها
دفتري آماده كردم؛ بُردم اما رفته بود

چند روزي آمد و يك چند گامي زد قدم
اين دل بي طاقت اما تا كجاها رفته بود!!

جامي از ميناي لبهايش نصيب ما نشد
کلبه ام قابل نبود افسوس... مينا رفته بود

رفت و انگار از وراي سر نگاهي هم نكرد
او نمی‌دانست از مهرش چه بر ما رفته بود

وصف دلتنگي، مصيبت بار و جان فرسا؛ دريغ
آنكه از مهر و وفا ميگفت، حالا رفته بود

💫💞💫💞💫