چشمان بارانی

میدونی چیه؛ آدم اون کسی که دوستش داره رو به چشمِ زیباترین آدمِ دنیا میبینه. به قیافَش بیست و یک از بیست میده. بغل کردنشو به همه‌ی دنیا ترجیح میده. بد اخلاقیش رو، غر زدنشو به خندیدنِ با بقیه ترجیح میده. کارای اشتباهشو نمیبینه. توی سختی‌ها، قوّتِ قلبش میشه. وقتی باهاش قهر میکنه خیلی دووم نمیاره و زود آشتی میکنه. خیلی وقتا کارای مهمش رو کنسل میکنه که فقط بره دیدنِ کسی که دوستش داره. لباسایی که اون دوست داره رو میپوشه. جلوی بقیه ازش دفاع میکنه و اجازه نمیده کسی راجبش بد بگه. تو روزای مهمِ زندگیش، اونو کنار خودش میاره تا بهترین روزها رو کنار هم باشن. هر وقت غم داشت براش آغوششو باز میکنه تا بلکه بتونه آرومش کنه. تو شادیاش و روزای مهمِ زندگیش باهاش همراه میشه. اونو با کسی مقایسه نمیکنه که بعدشم بخواد ازش ایراد بگیره. میبخشتش حتی وقتی اون مقصره. وقتایی که نیاز به تکیه‌گاه داره، براش امن‌ترین آدمِ ممکن میشه؛ و این فقط و فقط بخاطرِ اینه‌ که دوستش داره! بنظرم کافیه یکی واقعا دوستمون داشته باشه؛ اگر واقعا دوستمون داشته باشه، اون‌وقت مارو نه با کسی مقایسه میکنه، نه کسی رو به ما ترجیح میده!