چشمان بارانی

امروز صبح، پیش از اینکه زنگ ساعت به صدا درآید، طبق هر روز معمول، بیدار شدم. امروز پنجشنبه است و تصمیم گرفتم با حمل و نقل عمومی به محل کار نروم. با توجه به خلوت بودن خیابان‌ها، بهترین زمان است که با ماشین خودم به اداره بروم و از آرامش صبحگاهی لذت ببرم.

پس از آماده شدن و بستن کیف، به پارکینگ رفتم. هوا هنوز خنک و تازه بود. وقتی به ماشین رسیدم و به راه افتادم، خیابان‌ها هنوز خالی بودند و تنها چند ماشین دیگر را در مسیر دیدم.

با سرعت مناسب و آرامشی که به ندرت در طول هفته تجربه می‌کنم، به سمت اداره حرکت کردم. خوشبختانه، همه چیز بی‌عیب و نقص پیش رفت و بدون هیچ تاخیری رسیدم. البته ساعت کاری رسمی من ساعت ۸ شروع می‌شود، اما من ساعت ۶:۱۲ به اداره رسیدم.

این زمان اضافی به من اجازه داد که آرامش بیشتری داشته باشم، یک فنجان چای گرم نوشیدم و نگاهی به برنامه‌ی روزانه‌ام انداختم. احساس کردم امروز روزی پر از انرژی و بهره‌وری خواهد بود....