بعضی‌ها اسمش را گذاشته‌اند «زرنگی».

دروغ می‌گویند، حقیقت را نصفه‌ونیمه تعریف می‌کنند، قولی می‌دهند که از همان اول می‌دانند قرار نیست به آن عمل کنند، بعد هم وقتی نتیجه می‌گیرند، با لبخند می‌گویند:
«باید زرنگ بود!»

اما زرنگی، با فریب فرق دارد.

زرنگی یعنی راه درست را بهتر از دیگران پیدا کنی؛
نه اینکه برای جلو افتادن، اعتماد دیگران را خرج کنی.

شاید با یک دروغ بتوان چند قدم جلو رفت، اما هر دروغ، تکه‌ای از اعتبار آدم را با خودش می‌برد.
اعتبار هم مثل شیشه است؛
شاید بشود آن را چسباند، اما جای ترک‌هایش همیشه باقی می‌ماند.

عجیب است...
بعضی‌ها سال‌ها تلاش می‌کنند تا دیگران به آن‌ها اعتماد کنند،
اما با چند دروغ کوچک، همه آن سال‌ها را به حراج می‌گذارند.

راستش را بخواهی،
دنیا بیشتر از آدم‌های زرنگ،
به آدم‌های قابل اعتماد نیاز دارد.

چون معامله با آدم زرنگ شاید سود داشته باشد،
اما زندگی با آدم صادق، آرامش دارد.