دوست داشتن، با کلمهها شروع میشود...
اما با رفتار ادامه پیدا میکند.
همهی ما بلدیم بگوییم:
«مواظب خودت باش.»
«دلم برات تنگ شده.»
«تا آخرش کنارت میمونم.»
اما زندگی، عشق را با جملهها اندازه نمیگیرد.
گاهی توی یک گفتوگوی ساده،
طرف مقابل چیزی را با ذوق تعریف میکند...
و چند دقیقه بعد، میفهمی حتی نیمی از حرفت شنیده نشده.
گاهی از چیزی میگویی که برایت مهم است،
اما انگار میان انبوه پیامها گم میشود.
شاید عمدی نباشد...
شاید فقط بیدقتی باشد.
اما حقیقت این است که آدمها،
بیشتر از کلمهها،
با میزان توجهشان دوست داشتن را احساس میکنند.
عشق فقط این نیست که بگویی «دوستت دارم»...
گاهی یعنی یادت بماند طرف مقابل چه گفته،
چه چیزی خوشحالش میکند،
از چه چیزی دلگیر میشود،
و چه حرفی را با شوق برایت تعریف کرده است.
شاید معیار دوست داشتن،
بلندیِ جملهها نباشد...
گاهی فقط به اندازهی دقتی است که برای شنیدن همدیگر میگذاریم.
