چشمان بارانی

گاهی می‌نشینم و از نو می‌شمارم. نه دارایی‌ها را، نه موفقیت‌ها را؛ خودم را.

فکرهایم را یکی‌یکی بیرون می‌کشم، می‌گذارم روبه‌رویم، نگاهشان می‌کنم. بعضی‌ها سال‌هاست فقط عادت‌اند،

نه باور. گاهی حتی لیست مخاطبان تلفنم را مرور می‌کنم. نه از سر بی‌مهری، از سرِ دقت. آدم باید بداند چه کسی در مدارش می‌چرخد. من به انباشتن اعتقادی ندارم. نه در ذهن، نه در رابطه، نه در مسیر. و بله، پیوندهای وبلاگم هم از این قاعده مستثنی نیستند. هر لینکی باید نسبتی با امروزِ من داشته باشد. رشد یعنی بازبینی. یعنی شجاعتِ کم کردن. یعنی پذیرفتن اینکه همه‌چیز قرار نیست تا ابد بماند. این کار بی‌ثباتی نیست؛ وفاداری‌ست. وفاداری به نسخه‌ی تازه‌ترِ خودم. هر از گاهی باید سبک شد

تا بتوان ادامه داد