چشمان بارانی

می پرسی چرا همیشه ترک کردن و رها کردن برام آسونه و بی احساسم؟
چون من هیچوقت واقعا دوست داشته نشدم، هیچوقت کسی رو نداشتم بهش تکیه کنم، هیچوقت کسی اونقدر که باید حواسش بهم نبوده و بهم وابسته نبوده، هیچوقت اون کسی نبودم که کسی برای نگه داشتنم تلاش کنه و راحت فراموش شدم، هیچوقت اون کسی نبودم که مثل معجزه وارد زندگی کسی بشم و همیشه مراقبم باشه، هیچوقت آدمِ داستان کسی نبودم و هیچ اثری روی قلب کسی نذاشتم، من همیشه همینطور بی پناه رها شدم ری‌را، هیچوقت هیچ عشقی نصیب من نشد.