چشمان بارانی

امشب بیشتر از آن‌که احساساتم را مرور کنم،
سرنخ‌ها را کنار هم گذاشتم.
حرف‌هایی که گفته نشد،
نگاه‌هایی که دیر عوض شدند،
و فاصله‌هایی که ناگهان منطقی به نظر رسیدند.
به یک نتیجه‌ی ساده رسیدم:
بعضی آدم‌ها
نه بدند،
نه خوب؛
فقط در معادله‌ی زندگی ما
جای درستی ندارند.
پس امشب
به‌جای دل‌سپردن به حدس‌ها،
واقعیت را پذیرفتم.
نه با خشم،
نه با دلسردی؛
با همان خونسردی‌ای که
به آدم اجازه می‌دهد
بخوابد.
شب بخیر…
به ذهنی که تحلیل کرد،
و دلی که یاد گرفت
کمتر دخالت کند. 🌙